Die blogstorie van 4 Januarie het as inspirasie gedien vir die storie wat hier gaan volg.

Ek het myself ingedink in die skoene, of moet ek eerder sê die wortels, van hierdie katjiepieringstruik op die stoep buite ons kamervenster. . .

“Ek staan hier op die boonste stoep van die Roosgesin se woning. Ek is nie baie groot nie. Stoksielalleen staan ek dag vir dag geplant in ‘n pot. Daar buite in hul tuin is daar groot bome wat tog al te imposant vertoon terwyl hulle skouer aan skouer uittoring bo die grond. Teenoor hulle lyk ek maar seker verpiep en minderwaardig.

Maar op ‘n dag, toe die diederik in groot nood was, was ek daar, op die regte plek om skuiling aan hom te bied. Ek het sy bang lyfie voel skud teen myne. Later het ek gevoel hoe hy bedaar en toe wegvlieg. My planthart het gebons van vreugde! Toe weet ek dat ook ek ‘n verskil kan maak, in my nietigheid, net daar waar ek is! Die diederik beloon my daagliks met sy allermooiste melodie. Ek sug behaaglik wanneer ek dit hoor tussen die ander voëlgesang. Sy sang is vir my nou net die mooiste!”

My seun sê gereeld vir my dat ek ‘n ryk verbeelding het en dis sekerlik waar, maar vandat ek myself in die skoene (wortels) van die struik ingedink het, raak dit vir my makliker om my in ‘n ander mens se skoene in te dink, of in te voel. Noem ons dit in mensetaal “empatie”?

Dis wanneer mens stil genoeg raak en jou verbeelding vrye teuels gee, sal selfs ‘n plant mens kan leer!

Dinsdagaand was hier ‘n hewige reënbui en my seun stuur vir my hierdie foto wat hy van ons einste katjiepieringstruik geneem het:

Ek kyk en kyk daarna en besef hoedat onverwagte seën en groei kom wanneer ons gehoorsaam is en bereid is om ten volle onsself te wees. So kan die Here ons op onverwagse maniere gebruik om ‘n seën vir ander te wees. Ons is nooit te klein of onbenullig om deur Hom gebruik te word nie!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Post Navigation