Ek het so gewonder waaroor ek hierdie week sou skryf. Met my oë en hart bewustelik oop, het ek dié vraag bly vra. En die antwoord het gekom in die vorm van die vredeslelie in ons huis.
Ek het dié plant ‘n paar maande gelede as geskenk ontvang. Dit was toe vol in die blom en die wit blomme teen die donkergroen blare het so mooi vertoon. Dit het egter daarna nie weer geblom nie.
Maar nou is daar een blommetjie wat besig is om oop te gaan.
Die sinchronisiteit daarvan het my getref: op die vooraand van ons verkiesing is hierdie vredeslelie besig om te blom. (Dit word ‘n vredeslelie genoem vanweë sy blomme wat gesien word as wit vlae – ʼn simbool van oorgawe, ‘n vredessimbool.)
Dis asof die blomk(n)oppie nederig gebuig is:
Die blare aan die bopunt is soos hande wat in gebed gevou is:
Mag dit die nederige gebed van elke gelowige wees dat ons onsself aan U sal oorgee sodat ons in vrede kan leef, dat vrede sal blom in ons harte en in ons land.
Dit het my ook getref dat ons vir die eerste keer in ‘n demokratiese verkiesing drie kruise gaan trek (en nie twee soos in die verlede nie). Vir my is dit ook ‘n geleentheid dan om tot een persoon van die Drie-Eenheid te bid met elke kruis wat ons trek en biddend te smeek om liefde en vrede in ons land vir al sy mense en dat dit begin met elkeen van ons.
Seën asseblief ons land, o Heer. Met elke kruis kies ons U bowenal.