Category Archives: Dankbaarheid

Later deur die dag het die oorblywende sneeu in wit lyne op die bergpieke gelê.

Die lyne herinner aan skryfpapier en 2 Kor 3:3 – Julle wys duidelik dat julle ‘n brief van Christus is. En Christus het vir ons gebruik om hierdie brief te skryf. Ons het nie die brief met ink geskryf nie. Nee, die Gees van God, God wat lewe, het dit geskryf. Hy het dit nie op plat klippe geskryf nie, maar op mense se harte.

Ons is u briefpapier, Here. Elke oggend wag daar ‘n skoon gelinieerde bladsy op ons harttafels waarop U ‘n brief wil skryf.

Hierdie grasvoël wat so vrolik sing laat my wonder of die lyne soms ‘n notebalk mag wees waarop U u musiekskrif wil skryf vir ‘n soet melodie. . .

Later die middag het die wolke amper soos ‘n vuur bo die berg gehang. Dit herinner aan die vuurkolom van U teenwoordigheid en ook aan U vurige liefde, U brandende hart vol liefde wat nie anders kan as om U liefde vir ons uit te druk nie. In Hosea 11:8 sê U “My liefde brand te sterk”.

Here, vergewe my asseblief wanneer ek so dikwels self my brief wil skryf, ek lê my pen neer sodat U skryf wat U wil. Ek kan in elk geval net krap. . . Help my asseblief, ek kan nie eens die pen sonder U hulp neerlê nie. Here, help ons om elke dag genoeg ruimte te skep en stil genoeg te sit sodat U u vurige liefdesbrief in U skone skrif op ons kan skryf.

U bruid is u lewende skryfpapier. Dankie, Drie-enige God, vir die onbeskryflike voorreg dat ons U liefdesbriewe, deel van u heilige skrif, hier mag wees.

Terwyl ‘n geplukte takkie jakarandablomme dag vir dag my met hul asembenemende skoonheid deur die makrolens bekoor, herinner my seun my aan die wit jakarandas. Ek het skoon daarvan vergeet dat daar ‘n straat in Pretoria met wit jakarandas is.

Ek wil toe so graag ‘n wit jakarandatakkie hê!

 

My seun herinner my daaraan dat dit baie ou bome is en dat die takke veels te hoog vir my sal wees om by te kom.

Dit word ‘n gebed, ‘n begeerte van my hart, om hierdie blomme deur my makrolens te mag sien.

Die volgende woorde kom by my op:

Ps 37:4-5 Vind jou vreugde in die Here, en Hy sal jou gee wat jou hart begeer. Laat jou lewe aan die Here oor en vertrou op Hom; Hy sal sorg.

Here, ek vertrou op U.

So ry ek die straat af en die skoonheid van die bome is betowerend.

Na die kleurvolle, helderpers staan hulle in hul asemrowende skoonheid reinwit teen die blou lug. Die kontras tussen die wit blomme, die donker takke en die blou lug skep ‘n lewende kunswerk.

My seun was reg, die takke is te hoog vir my. Here, ek het feitlik al deur die hele straat beweeg. Hoe nou?

My oog gaan na die oorkant van die pad. Daar is twee mans besig om aan ‘n hek te werk en wat is daar by hulle? ‘n Leer! Ek loop oor die pad en rig my versoek aan hulle. Die een man knik met sy kop na die ander en beduie dat hy my mag help. Hy kom behulpsaam oor die pad, leer in sy hand, klim op en snoei-pluk maklik die klein takkie af!

Wetende dat hier iets groots aan die gebeur is, vra ek my weldoener sy naam: Godfrey. Later lees ek die betekenis van sy naam op: God’s vrede.

Dankie, Heer, dat U dit op hierdie dag beskik het dat ek weer moes leer om in alles op U te vertrou, in die klein en groot dinge.

U leer ook dat U vrede onder alle omstandighede, een van die grootste geskenke is wat U gee.

Al wat ons moet doen is om oor te gee en op U alleen te vertrou. U voorsien op die mees kreatiewe, verrassendste maniere!

Daagliks leer U ons deur ons lewe hoe om te lewe, U wat die weg, die waarheid en die lewe is.

(Volgende week wys ek die wit skoonhede van naderby.)

Hier in die Jakarandastad word ons nog steeds bederf met ‘n pers skouspel. . .

Vandat ek die jakarandablomme van naderby bestudeer het, kyk ek anders na elke boom.

Vier woorde kom een vir een by my op wanneer ek na hierdie bome kyk:  skoonheid, afhanklikheid, broosheid en eenheid.

Van ver af is dié blomme alreeds so mooi, maar dis die nader, dieper en stiller kyk wat hul ware skoonheid tuisgebring het.

Prediker 3: 11 Hy het alles mooi gemaak, Hy het aan die mens ’n visie gegee van die ewigheid. Tog kan mense nie die volle omvang van God se werk, van begin tot end, verstaan nie.

Here, daar is soveel skoonheid in ‘n jakarandablom.  Hoeveel te meer is die skoonheid wat U in elkeen van ons geplaas het, ons wat die kroon van U skepping is?

Die blomme is nie enigsins in staat om op hul eie hierdie pragvertoning te lewer nie. Dis hul verbintenis aan die boom wat dit moontlik maak.

Dit laat my dink aan U woorde in Johannes 15:4 Julle moet in My bly en Ek in julle. ‘n Loot kan nie uit sy eie vrugte dra as hy nie aan die wingerdstok bly nie; en so julle ook nie as julle nie in My bly nie.

Dis in ons verbintenis aan die Boom van die lewe wat ons lewens blom.

Verder is daar ook die besef dat hoewel hul so asemrowend mooi is, is hul tog so broos. Hul leeftyd is kortstondig. Net so is ons ook maar broos en is ons almal net vir ‘n beperkte tyd hier voordat ons terugkeer van waar ons gekom het.

Jes 40:8 Gras verdor en blomme verwelk, maar die woord van ons God bly vir ewig.

Dan is daar ook die eenheid tussen die blomme wat opvallend is. Dit laat my dink aan Paulus se woorde: Fil 2: 2 Moenie gedurig met mekaar stry en baklei nie. Konsentreer liewer op die dinge waaroor julle saamstem. Wees lojaal teenoor mekaar. Voel saam, streef saam, doen saam. As julle dit doen, sal julle my regtig baie bly maak.

Dis ook die eenheid tussen hulle wat die boom so asemrowend laat vertoon. Hoekom sukkel ons so dikwels om hierdie boodskap op ‘n diep vlak te verstaan en uit te leef?

Everyday objects and occurrences are windows into spiritual truths. Jean Fleming 

Deur hierdie venster, geverf in koningskleur pers, bied U nuwe perspektief!

 

Johannes 12:24 Voorwaar, voorwaar Ek sê vir julle, as die koringkorrel nie in die grond val en sterf nie, bly dit alleen; maar as dit sterf, dra dit veel vrug.

Francis van Assisi was ‘n man wat sy lewe neergelê het: ‘n koringkorrel wat gewillig in die grond geval het en gesterf het.

Dit was nie altyd vir hom maklik om hierdie pad van selfverloëning te stap nie.

Hoe was dit vir hom moontlik? Hy het Liefde in die oë gekyk en Sy stem gehoor. Sy lewe sou daarna nooit weer dieselfde wees nie. Hy het geweet dat niks sou hom uit hierdie heilige hande kon ruk nie, niks sou hom daarvan kon skei nie, al was die lewe vir hom soms hoe donker, hoe swaar. Hy het geweet dat die Een wat hom daartoe genooi het, self hierdie pad gestap het en is elke oomblik by Hom en of hy, wat Francis is, dit ervaar het of nie.

Francis het ‘n onverbreekbare band met sy Here gehad. Een van sy gebede was: “My God and my all!”

Sy lewe het ‘n ryke oes gelewer en tot vandag toe nog stroom pelgrims na Assisi, ‘n klein dorpie in Italië, waar Hy geleef het.

Francis inspireer ons om ook Liefde in die oë te kyk en gewillig te wees om ons lewens vir Hom neer te lê. Ons staan elke oomblik voor ‘n keuse of ons ja of nee daarop gaan antwoord.

Die pad van selfverloëning is nie maklik nie, maar dit is die pad na die ware lewe.

Uit die laaste reëls van “The Holy Longing” deur Johann W. Von Goethe word die ander pad beskryf:

And so long as you haven’t experienced this: to die and so to grow,
you are only a troubled guest on the dark earth.

Here, dankie vir voorbeelde van mense soos Francis wat ons vandag nog steeds inspireer om soos U te leef, wat vir ons kom wys het watter vrug U uit een koringkorrel kan voortbring. . .

1 Kor 3:6b maar dit is God wat laat groei het.

Elke lente verwonder ek my opnuut aan die oorvloedige verskyning van nuwe lewe. Hierdie liggroen blaartjies is so pasgebore en broos, maar tog bly hul verbind aan die boom. Dis slegs deur hierdie verbinding dat verdere groei moontlik is.

Dis asof ‘n liefdevolle hand hul vashou. . .

Here, dankie vir tekens van nuwe lewe oral in die natuur. Mag daar tekens van nuwe lewe in ons wees, want ons weet U hand is altyd daar. U hou ons vas, versorg ons en wil ons laat groei. Mag ons dit ervaar en onsself oorgee aan U groeiprosesse.

Ons wil saam met Dawid sing soos in Ps 31:6a  In u hande gee ek my lewe oor…